Πήγα πρώτη φορά Αλβανία.
Και όχι, δεν πήγα με προσδοκίες. Δεν είχα λίστα με αξιοθέατα, δεν είχα πρόγραμμα. Πήγα τις πιο yolo διακοπές που έχω πάει ποτέ. Πήγα για έναν φιλικό γάμο. Και τελικά έζησα πολλά περισσότερα απ’ όσα περίμενα.
Το ταξίδι ξεκίνησε ήρεμα, αλλά με το που πατάς Αλβανία καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Η αλλαγή ώρας είναι το λιγότερο. Το πρώτο σοκ είναι ότι δεν είσαι πλέον Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτη φορά έβγαινα εκτός ΕΕ. Και να έχω και το κινητό γράφει “emergency calls only”, τα δεδομένα πουθενά και εγώ με μία βαλίτσα, άγχος και τρία λεωφορεία μπροστά μου σε μια χώρα που δεν ήξερα καν, και ολομόναχος. Υπήρχε τελικά πρόβλημα με την eSIM που είχα πάρει και ήθελε κάποιες παραπάνω ρυθμίσεις. Παρόλα αυτά, λύθηκε το πρόβλημα γρήγορα και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, είχα δεδομένα.
Δεν μπορούσα να μην πάρω λεκ. Δεν το πίστευα, ένιωθα παιδιά πλούσιος. Ρε 10Ε μεταφράζονται σε ένα πάκο χαρτονομίσματα και εκει λες ότι κέρδισα το τζόκερ και επικαλούμαι το δικαίωμα σιωπής. Το νόμισμα ήταν μπερδευτικό. Γενικά, αν έχεις ταξιδέψει σε χώρα που έχει διαφορετικό νόμισμα, θα καταλάβεις πόσο περίπλοκα γίνονται τα ψώνια και οι αγορές. Οι τιμές με αποσυντόνιζαν αλλά με την στρογγυλοποίηση λίγο το βρίσκεις. Γενικά έχε στο μυαλό σου, 1E = 100Leke. Αν, λοιπόν ένα προιόν έκανε 250λεκ, αυτό θα ήταν 2,5Ε.
Το ταξίδι έγινε με την Aegean, την προτιμάω για ταξίδια γιατί είναι αξιόπιστη, ελληνική και με πολύ καλή συνολική εμπειρία και καλές τιμές. Ξέρω οτι θες να πας ταξίδια, το τελευταίο που πρέπει να σε αγχώνει είναι το πως θα πας και θα γυρίσεις. Έτσι, θα μπορείς να επικεντρωθείς 100% στο τι θα κάνεις στο ταξίδι. Κλείσε τα εισητήρια σου τώρα.
Κάπου στα μισά της διαδρομής, μόλις έφτασα δηλαδή Τίρανα, έκατσα να φάω ένα παραδοσιακό φαγητό που έχουν εκεί. Ένα byrek με κιμά στο χέρι, ζεστό, γεμάτο. Έμοιαζε με την κρεατόπιτα που έχουμε και εμείς στην Ελλάδα, αλλά ήταν λίγο πιο spicy απ’ ό,τι έχω συνηθίσει. Όχι πολύ, μην φανταστείς κάτι τρελό, απλά είχε λίγο παραπάνω μπαχαρικά. Το μόνο που με ξίνιζε ήταν ότι δεν δεχόταν κάρτα στο μαγαζί. Σε μια εποχή που τα πάντα πληρώνονται ψηφιακά, εδώ τα μετρητά έχουν ακόμα ρόλο. Ξίνισα; Ναι. Πλήρωσα; Επίσης ναι. Αυτό παιδιά είναι προσαρμογή.
Μετά από 3 λεωφορεία και μια κούραση, δεν φαντάζεσαι, έφτασα Πογραδετς. Δεν είχα εικόνα του τι θα δω, μόνο κάτι εικόνες από google maps που είχα ψάξει. Ίσως γι’ αυτό με κέρδισε. Ένα πολύ όμορφο μέρος με την λιμνούλα του, τα πάρκα του κλπ. Αυτό το κατάλαβα περισσότερο όταν πήγαμε στο Drilon, ένα παρκάκι με πάπιες, λίμνη, καφετέριες, φαγάδικα και δραστηριότητες. [Συνέχεια…]
Οι τιμές είναι ένα συνεχές μικρό σοκ. Όχι γιατί είναι απίστευτες, αλλά γιατί μου θυμίζουν πόσο έχουμε συνηθίσει αλλού το ακριβό ως κανονικό. Τρώω, πίνω, χορταίνω και στο τέλος δεν νιώθω ότι με εκμεταλλεύτηκαν. Νιώθω ότι πλήρωσα αυτό που άξιζε. Και αυτό, πλέον, δεν είναι δεδομένο.
Ο γάμος ήταν μια εμπειρία από μόνος του. Όχι σαν τους δικούς μας. Όχι σε διάρκεια, όχι σε δομή, όχι σε λογική. Κρατάει μέρες, χωρίζεται, απλώνεται στον χρόνο. Έχει χορό κάθε μέρα, έχει μουσική ζωντανή, έχει έθιμα που στην αρχή με μπερδεύουν και μετά με κάνουν να παρατηρώ με ενδιαφέρον. Δεν προσπαθούν να μοιάσουν με εμάς. Είναι απλώς αυτό που είναι.
Κάτι που δεν περίμενα καθόλου ήταν οι άνθρωποι. Το πόσο άνετα σου μιλάνε, το πόσο συχνά ακούω ελληνικά, το πόσοι έχουν ζήσει Ελλάδα και πόση αγάπη δείχνουν γι’ αυτή. Δεν νιώθω ξένος. Νιώθω φιλοξενούμενος. Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Φεύγοντας, δεν ένιωσα ότι έκανα ένα «ταξίδι ζωής». Ένιωσα όμως ότι έζησα κάτι αληθινό. Κουράστηκα, μπερδεύτηκα, γέλασα, χόρεψα, παρατήρησα. Και γύρισα πίσω με εικόνες που δεν θα είχα αν όλα πήγαιναν τέλεια.
Η Αλβανία δεν ήταν όπως την είχα στο μυαλό μου. Και ευτυχώς. Γιατί αν ήταν, μάλλον δεν θα μου έμενε τόσο έντονα.
Leave A Comment